งานแรก อยู่เวรวันแรก

กรกฎาคม 18, 2007 ที่ 12:35 pm | เขียนใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

 

เมื่อสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานใน Western Health  ผ่าน ฉันก็ประเดิมงานแรกด้วยวอร์ดโรคมะเร็ง (oncology) จำได้ว่าเป็นวันจันทร์แถมถูกจับให้อยู่เวรเย็นช่วง 5-8.30pm ในวันแรกด้วย

วอร์ดนี้มี registrar* 1 คนและ resident **(HMO) 2 คน ฉันเริ่มงานกลางเทอมจึงรู้สึกเหมือนเป็นคนอื่นในกลุ่มเพราะ resident กับ registrar ทำงานด้วยกันมาหลายอาทิตย์แล้ว คุยกันหนุงหนิง resident ที่ฉันทำงานด้วยเป็นคนมาจากสก็อตแลนด์ มาทำงานที่ออสเตรเลียด้วย working holiday visa แค่หกเดือนเท่านั้น จุดประสงค์หลักของเธอคือมาเที่ยวออสเตรเลียและ นิวซีแลนด์กับแฟนเธอซึ่งทำงานเป็น registrar แผนกอายุรกรรมในรพ.เดียวกัน ทำงานแค่เป็นค่าเที่ยวเท่านั้น

อย่างไรก็ดีเธอเป็นคนที่น่ารัก มีน้ำใจ คุยเก่งมาก มีอัธยาศัยดี แต่สำเนียงสก็อตแลนด์นี่ ฟังยากมากสำหรับฉันในตอนนั้น ขนาดคนไข้เองยังฟังไม่รู้เรื่องเวลาเธอพูดคำว่า Pain แล้วเธอชอบพูดคำว่า that’s fine แต่ตรงไฟน์นี่เธอจะออกเสียงว่า แฟน ตลอด ตอนหลังเริ่มชิน เธอชอบชวนฉันไปเบรคดื่มกาแฟด้วยกัน (แอบหนีงานเล็กน้อย)

งานที่นี่เริ่มตอนประมาณแปดโมงเช้า วอร์ดราวกับ registrar จะมี 2 วันในหนึ่งอาทิตย์ที่ consultant*** จะมาราวด์ด้วยซึ่งจะเริ่มประมาณเก้าโมงเช้า วอร์ดราวด์ที่นี่นานมากๆ ช้าๆ เนิบๆ พูดกับคนไข้นานๆ มีช่วงนึงที่วอร์ดฉันมีคนไข้เกือบ 30 คน (ถือว่ามากของที่นี่ บ้านเราเป็นร้อย) เดินราวด์กันตั้งแต่ 8am-5pm ทีเดียว แต่มีพักเบรคทานข้าว

หน้าที่หลักของ HMO ที่นี่นอกจากตามราวด์ เขียนชาร์ทแล้ว ก็ต้องสั่งแลป ขอเอ็กซเรย์ เช็คผลเลือด ทำหัตถการเช่น เจาะน้ำในปอดออก เจาะน้ำในท้องออก เพราะเป็นวอร์ดมะเร็ง มีคนไข้ที่มะเร็งแพร่กระจายไปปอด ท้องเยอะ งานแบบนี้สบายๆ เพราะถือเป็นงานระดับนศพ.บ้านเรา งานหลักอีกงานคือ แทงเข็มน้ำเกลือค่ะ งานนี้รันทดจริงๆ

อยู่เวรเย็นแรก งานหลักคือ แทงน้ำเกลือ ฉันไม่สามารถจริงๆ เพราะพยาบาลที่เมืองไทยแทงให้ตลอด ฉันแทงไม่ได้ต้องขอให้หมอคนอื่นช่วย หมอคนแรกดีมากช่วยแทงให้ แต่หมออีกคนเป็นเรื่อง ขอเก็บเรื่องนี้ไปเล่าคราวหน้า เรื่องมันยาว

 

งานอีกอย่างคือ เขียนชาร์ทใหม่ ดูคนไข้ปวดท้อง รับคนไข้ใหม่ จิปาถะ ว่าไปแล้ว งานจริงๆ ไม่เยอะ แต่ด้วยความที่ต้องเขียนรายงานทุกอย่างที่ทำ เสียเวลากับการเขียน เขียน และเขียนเยอะมาก ทำให้เคลียร์งานไม่เสร็จ หมอที่อยู่เวรดึกต้องมาตามหาฉันตอนสามทุ่ม แล้วเธอบอกฉันว่า ยูกลับบ้านเถอะ ไอทำต่อเอง ฉันรู้สึกผิดมาก ขอโทษเธอใหญ่ที่งานค้างเยอะ แต่ตอนหลังรู้ว่า หมอที่นี่ไม่ทำงานล่วงเวลาโดยไม่จำเป็น ทำได้แค่ไหนในเวลาก็แค่นั้น ไม่ต้องรู้สึกผิดที่ส่งงานต่อ

 

แต่ด้วยการที่เป็นเวรครั้งแรกของฉัน นอกจากมีเรื่องกับหมอคนที่ขอให้ช่วยแทงน้ำเกลือ ทำงานไม่เสร็จ กลับบ้านช้า รู้สึกผิดและกังวล รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าที่สุด เครียดมาก กลับบ้านไปนั่งร้องไห้อยู่นาน คิดแค่ว่านี่แค่อยู่เวรวันแรกนะ ยังรู้สึกแย่ขนาดนี้ ไหนจะต้องแทงน้ำเกลือเป็นงานหลักอีก ไม่อยากทำงานต่อไปแล้ว

 

แต่ฉันก็ฮึดสู้ด้วยกำลังใจจากสามี ว่ายังไงต้องผ่านพ้นช่วงแรกของการปรับตัวไปให้ได้ ต้องเอาชนะความกลัวในการแทงน้ำเกลือออกไปให้ได้ จะได้ไม่ต้องขอร้องหมอคนอื่นให้ช่วยอีก

 

แล้วมาอ่านต่อกันคราวหน้าว่าไอ้การแทงน้ำเกลือนี่ มันเป็นเรื่องใหญ่และรันทดยังไงค่ะ

 

*registrar คือ หมอที่กำลังเรียนต่อเฉพาะทาง

**resident หรือ HMO คือ หมอที่ยังไม่ได้รับการตอบรับให้เรียนต่อ

***consultant คือ หมอเฉพาะทางสาขานั้นๆ

ให้ความเห็น »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.
Entries และ ข้อคิดเห็น feeds.

%d bloggers like this: